Polscy Olimpijczycy

  W zimowych igrzyskach pierwszym polskim medalistą był Franciszek Gąsienica-Groń, który w 1956 r. we włoskiej Cortinie d'Ampezzo wywalczył brąz w kombinacji norweskiej, zaś pierwszy złoty medal zdobył skoczek narciarski Wojciech Fortuna w 1972 r. w Sapporo. Kombinacja norweska (zwana też nordycką oraz klasyczną) – sport zimowy, będący połączeniem dwóch innych sportów zimowych: skoków i biegów narciarskich.

  Kazimierz Wierzyński jest znany jako poeta i członek grupy poetyckiej, Skamander, do której należeli również Julian Tuwim, Jan Lechoń, Antoni Słonimski i Jarosław Iwaszkiewicz. Mniej osób wie o tym, że jest on również zdobywcą złotego medalu w konkursie literackim IX Letnich Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie w 1928 r. Olimpijski Konkurs Sztuki i Literatury – konkurs sztuki i literatury, odbywający się w latach 1912–1948 równolegle ze sportowymi letnimi igrzyskami olimpijskimi. Program rywalizacji artystycznej obejmował takie dziedziny sztuki jak: poezja, epika, rzeźba, malarstwo, architektura oraz muzyka .

  Pierwszy złoty medal olimpijski dla Polski wywalczyła w 1928 r. w Amsterdamie dyskobolka Halina Konopacka. Był to wtorek 31 lipca, historyczny dzień dla polskiego sportu i naszego olimpizmu. Po raz pierwszy na olimpijskim stadionie rozległy się dźwięki Hymnu Polski. Halinę Konopacką obrano również Miss Igrzysk. Rzut dyskiem – jedna z technicznych konkurencji lekkoatletycznych polegająca na wyrzuceniu siłą ramienia (jedną ręką) dysku, na jak największą odległość.

27 lipca 1924 r., na VIII Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu, drużyna kolarzy torowych w składzie: Józef Lange, Jan Łazarski, Tomasz Stankiewicz i Franciszek Szymczyk zdobyła srebrny medal. Był to pierwszy medal olimpijski zdobyty przez polskich sportowców. 27 lipca 1924 r., na VIII Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu Adam Królikiewicz w konkursie skoków wywalczył brąz na koniu Picador. Sejm ogłosił 2024 Rokiem  Polskich Olimpijczyków w 100-lecie pierwszych medali zdobytych na olimpiadzie w Paryżu w 1924 r.   Kolarstwo torowe – odmiana kolarstwa polegająca na ściganiu się na specjalnie do tego zbudowanych torach. Tory (zwane też czasem welodromami[w innych językach]), na których uprawia się ten sport, mają kształt zbliżony do bieżni lekkoatletycznych, na łukach są jednak mocno pochylone, aby można było na nich utrzymywać stałą prędkość.